Zag vanavond een documentaire op 3. Ik herken me in de verhalen van de gefilmde jonge mensen in Alles wat we wilden. Morgen te zien op Uitzendinggemist en nu nog te horen in mijn hoofd;-) Kortom, stof tot nadenken en zelfreflectie.

Veel gebeurd afgelopen week! Maandag was Onze Dag: Peter en ik gaven elkaar het ja-woord alweer 5 jaar geleden. VIJF! Jaar! Jemigdepemig. Vijf jaar, drie kindekes. Een huis, met een tuin, twéé tuinen, een grote auto, een bakfiets, een stepje, twee kinderfietsjes, een twee drie trapautootjes en de hele mikmak. En de rest. Vooral: Vijf heel blije, gelukkige jaren! Wat hebben we veel om dankbaar voor te zijn. We togen met onze grote auto en drie lieve kindjes op de achterbank naar Emmen en genoten van de dieren. Raakten even in een panieksituatie toen Timme de benen nam, haalden opgelucht adem toen we hem later vonden bij een wildvreemd stel, op een bankje, kwebbelend over de kangoeroes. “Hij vindt de kangoeroes erg leuk,” sprak de jongen en ik knikte beleefd maar inwendig kwam mijn hart buitelend bovenborrelen uit mijn schoenen. Want waar begin je als je kleine mannetje spoorloos is, in een grote dierentuin? We hielden hem de rest van de dag afschuwelijk goed in de gaten. En schreven snel ons telefoonnummer op zijn en op Bente’s hand, voor het geval dàt.

Het stomme is dat het verhaal gisteren een herhaling kreeg, vlak voordat ik bij de tandarts moest zijn. De poort stond open, Peter was buiten, Bente ook. En opeens was Timme weg. Spoorloos. Niet in de straat, niet aan de voorkant, niet bij de grote zandbak verderop, niet bij de kinderboerderij- nog verder op. Op de fiets! Bij de grote vijver stond zijn autootje. En aan de andere kant van de vijver stond Timme. Te kijken naar de grote jongens die met een hengel aan de kant van het water zaten. Zijn nieuwsgierigheid had hem daarheen geleid, begrijpelijk voor een bijna drie- jarig jongetje, maar werkelijk bloedstollend, angstaanjagend voor de papa en de mama. Ik geloof dat de boodschap uiteindelijk goed is overgekomen bij hem, ook al vroeg hij vandaag meerdere malen of hij weer  “buiten de poort” mocht spelen. Nee meneertje, voorlopig blijf je mooi bij papa en mama in de buurt! De komende vijftien jaar denk ik maar. Mijn hemel.

 Maar, om nog even terug te gaan naar maandag; wij brachten de middag door in het Noorder Dierenpark, genoten van kleurrijke diversiteit van de expositie Elephant Parade en kochten er één voor thuis, beschilderd naar een ontwerp van Ada Breedveld. Heerlijk! Dat was een mooi kadootje voor onszelf. Ik word altijd vreselijk blij van haar werk, nu hebben we een soort van origineel (door Thaise fijnschilders handbeschilderd, LOL) in da Bouwman House! Ter afsluiting van de dag aten we bij een kindvriendelijk restaurant- kinderen in de ballenbak, pa en moe met een biertje en zalige maaltijd aan tafel. Goed voor elkaar. <3

Dinsdag. Toen moest ik weer naar den tandarts. Met knikkende knieën want wat moest er wel niet voor akeligs gebeuren om die afgeknapte voortand weer enigszins leuk eruit te laten zien? En wat voor een walgelijk bedrag gingen we daar weer voor neerleggen? Een kroon. Gewoon. Niet meer, niet minder. Zit ook gewoon in ons pakket, wordt vergoed. Tss. Ik  moet écht eens ophouden met horrorverhalen en worst case scenarios in mijn hoofd te laten rondrennen en groeien: “De mens lijdt het meest onder het lijden dat men vreest en dat niet op komt dagen.”… Vanavond lag mijn linkervoortand, de boosdoener, alweer los in mijn kroketje. Nog even volhouden, morgenochtend om 10 uur mag ik plaatsnemen in de stoel. Positieve gedachten aan mijn persoontje rond dat tijdstip worden enorm gewaardeerd, zend ze maar, kan geen kwaad!
Morgenmiddag ga ik op stap met Cath, ik kijk er naar uit! Lekker eten en winkelen en kletsen. Zijn we gruwelijk goed in.

Zeg ik nu dag. Ik pak nog een roseetje. En ik rook d’r nog één. En dan doe ik nog een rondje blogjes. Hoewel, komkommertijd, zeker weer niets nieuws? Mensen, ik neem het u niet kwalijk. Dag!