Wauw. Wat kan een kind bijkomen van een lekker bakkie antibiotica. Gele zoete rommel roels! Nee, echt, gisteren twee doses gehad en vanmorgen liep ze zelf de trap af (Hoera!) en had ze weer praatjes. Ik besloot de beide dames mee te nemen in de bakfiets om Timme van de psz te halen. Frisse lucht zou ons allemaal goed doen vond ik. En dat ging prima. Je schrikt wel van die spillebeentjes en dunne armpjes, ‘t is niks (en dan moet ik er zo nodig een knalkleur maillotje omheen stropen) en ze kijkt nog behoorlijk scheel uit haar zwartomrande ogen maar er i een stijgende lijn. Hallelujah! Oh en ja, wat was het héérlijk om weer even flink te trappen op die zwarte bakfiets van me. YAY!
En weet je. Het is helemaal niet zo koud. Februari doet nog wel een beetje moeilijk en winters, maar ik hoorde gisteren al vogeltjes. Zoals je ze hoort als het gras weer groener wordt, en de zon sterker gaat schijnen. Ik weet niet of jullie het gemerkt hebben, maar ik ruik ‘m alweer. Op een afstandje nog, maar zeker wel onderweg. Voorjaar!

(tekening heeft natuurlijk niets met dit verhaal te maken. Maar ik vond ‘m wel leuk. daarom!)