Prachtige foto’s in de mailbox, van gistermiddag. We genoten van elkaars gezelschap en van de blije kindjes. Isabel riep ons allemaal: Petuh! Miekuh!” Maar vooral: “Bettuh! Bettuh! Bettuh! Bettuh!” Prachtig, wat is ze al een mooie grote meid. Zo’n vrolijk wichie, ‘t was een mooi koppel. En daar getuigen de volgende foto’s van, waarop ook maar weer eens blijkt hoe meisje Elske al is..

En dit was toch wel de klapper van de dag. Maak je kindjes héél blij mee: windmolentjes. Timme roept de hele dag al om zijn draaimolen, er wordt heul wat afgerend in de tuin. “Hij doet het nog steeds!”

Eigenlijk vindt ze het wel héél lollig dat we haar Vlekje noemen.
En hadden we grootse lol vanmiddag, toen we per ongeluk botsten. Ik: “Bente, je zei ‘pok!’” Het duurde even voor ze het woordgrapje doorhad maar toen werd er heel wat afgepokt/ geheadbangd. En kwam ze zelf met: “Mama, Bente en kippen, dat rijmt!” Oké, dat formuleerde ze niet helemaal oké maar inderdaad, de overeenkomst tussen Bente en kippen is dat ze op’t moment allebei lekker ‘pokken’.
De poxClin werkt uitstekend, overigens. Verkoelt direct.
En dan krijg je nog een toepasselijk liedje gelinkt ook (dank je wel Eve!). “Mama mag die nog een keer?” Vooruit dan.

Als ze nu vannacht lekker slaapt, kan je wel zeggen dat het redelijk soepeltjes verloopt hier, met de eerste kinderziekte. Bij de andere twee nog geen spoor. Zal wel over een week gebeuren… Nou ja. Krijgen ze elk genoeg ziek-zijn-aandacht. Vanavond nam Peter een klein kadootje mee voor Bente en Timme. Bente verdiende wel een ziek-zijn kadootje en Timme die viel vanmiddag holderdebolder van de trap, dus hij kreeg ook wat voor de schrik. Twee héle grote bulten op dat kleine koppie. Morgen worden we geknipt, kan hij dus leuk zeggen dat hij van de trap is gevallen;-)
Morgen: een fotoblog met een Bente, Timme en Elske elk 7 maanden oud. Ongelooflijk. Wat hebben we mooie kindjes. En wat lijkt Elske op haar broer, en toch óók soms heel erg op haar zus. Maar bovenal wat zijn ze elk uniek en zo ontzettend eigen. En wat houd ik van ze.

Welterusten;-)

Dit wordt weer een walgelijk blij logje. Houdt u vast. Vanmorgen begonnen we redelijk fris (na een halve nacht schetsen en bedenken vind ik opstaan ‘s ochtends niet écht een feestje). Gelukkig waren de kindjes heel goed in vorm- "Mag ik chocopops mama? O ja? O dánk je!" En Timme zegt tegenwoordig: "Naan!" en daar maakt hij mij ook vreselijk blij mee- éérst een banaan terwijl mama rustig eerst een paar bakken koffie naar binnen giet en dán een bammetje of bord pap. Oók grappig trouwens; "Vind je de pap lekker Timme," stelde ik meer vast dan dat ik vroeg toen Timme zat te "hmm"-en tijdens zijn ontbijt en hij keek direct over zijn schouder door het raam en meteen terug, vragend naar mij- hij zocht papa. Manneke begint echt duidelijk te laten merken dat hij verhipte goed door heeft wat we bedoelen. Hij begint taal-linkjes te leggen. Maar over het algemeen is het vooral gegrom en gemiep wat hij bezigt- en tsja, het werkt, is tot nog toe effectief dus ik denk dat hij het nog wel even doet op die manier. Ik meen wel "mama" te horen op het hoogtepunt van zijn klagen dus ook die truuk heeft hij al in de smiezen. Ik dwaal af. Vanmorgen, zo zagen we er uit, TimmeBoi en ik:

Wat een lekker schoon joch hè. Houdt dit beeld even vast, het wordt een stukkie eh… tomatiger. En ziet u die tand bij mij? Ik bedoel maar. Behandeling is nu al geslaagd- en ik moet 4 november pas weer naar de tandarts.

Timme bleek toch nog niet lekker fit- al na een uurtje begon het gepiep en gejengel weer flink toe te nemen en had ik zomaar een enorme knuffel te pakken, lief rustend hoofdje op mijn schouder. Op mijn mededeling dat ik hem wel even lekker naar bed ging brengen reageerde hij direct met zwaaiend armpje en "daa" zeggen tegen Bente. Duidelijk, kereltje had slaap nodig. Ik had een bende was en Bente keek naar een Belgische Pinokkio. Wel chill, zo’n ochtendje. Rond 12 uur boodschappen gedaan, tegen twee uur ging Timme wéér naar bed, écht moe. Bente heb ik gisteren en vandaag niet eens meer naar bed gebracht; komt er dan nu een einde aan het slaapjestijdperk? Mijn hémel, waar blijft die tijd voor mijzelf dat ik éventjes helemaal niks heb en hoef? (Onzin hoor, ik heb zo’n makkelijk kind dat zichzelf keurig vermaakt met boekjes en magisch tekenbord, weinig risicofactoren- kan dan best even weg.)

Bente kwam met het magisch tekenbord bij me. Ik moest tekenen. Maar ik wil juist háár zien tekenen. Dat is zoiets briljants. Dus. "Jij kan toch zelf ook wel tekenen? Teken maar een poppetje. Oh, papa? Oké, ga papa maar tekenen, leuk. Eerst een hoofd… Dan papa’s ogen..met pupillen. Oren…Há, zitten ze allebei aan één kant? Laat eens kijken waar jouw oren zitten!  een neus… een mond… een nek… schouders… " Bente toverde een prachtige tekening op het bord met als klapstuk het omtrekken van haar eigen handen onderaan de armpjes van het popje. Chaos, maar wel een geniale chaos. En ondertussen verontschuldigt ze zich: "Ik kan niet heel goed hoor mama." "Wat zeg je nou Bente? Ik vind dat je het prachtig doet!" Ik glom van trots, maar was te laat met de camera. Gelukkig maakte ze later nog een toppertje. Tjek dis out.

Ernstige zaak hè.
Nou. En toen was het half 4, en regende het nog steeds en dacht ik: ach wat, we gaan gewoon. "Gaan we nog even koffie drinken bij oma?" "Jaa!" Die miezerregen voelt eigenlijk best fijn, op je gezicht. En de kindjes vonden het fantastisch, kregen de nep-slappe-lach met z’n twee en daar wordt je direct vrolijk van. Echt, mijn kindjes hebben een instant-happiness effect op mij. Koffie, Broer, Zus, het was gezellig maar er moest nog een maaltijd op tafel gezet dus ik maakte aanstalten om te gaan. "Ik ga niet mee mama. Ik blijf bij oma." Nou, en dat deed ze. Ze mocht zomaar bij opa en oma blijven eten. En zo zaten wij dus aan een kliekje spaghetti en een héérlijke kikkererwten/ tomatensoep met een ontzettend boeffig mannetje dat genoot van alle exclusieve aandacht. 

Ach. Hij genoot. En wij ook. En nu ga ik als de gesmeerde bliksem een boodschappen/ to do lijstje maken voor morgen. Want ZOndag moet alles natuurlijk ook helemaal gesmeerd lopen. Heu. Toch wel weer spannig hoor. Hoezo maak ik mij niet druk, Tiene? Dat dàcht jij maar! Ik ben een parttime achterlijke zenuwpees. Maar hey. Komt allemaal goe. Allemaal. Helemaal.
Adem in. Adem uit. Mijn truuk is altijd relativeren op wereldniveau. Werkt verschrikkelijk rustgevend bij mij- ik zit in het goede werelddeel, niet in een oorlog, of hongersnood, ik word niet mishandeld, ben eigenlijk vies gelukkig- hey, wat heb ik een geweldig leven!

And on that bombshell ladies and gentlemen… Fijn weekend!