en een nieuw opzetje.

Het fijne van zoveel paneeltjes hebben is dat ik een nieuwe kan pakken terwijl het één ligt te drogen. Wat lekker! Alleen al het dóen. Ik word echt zó blij van de kleuren van het blad. Bij de beide boomschilderijtjes ga ik proberen het uitbarsten van de blaadjes te  ‘pakken’.Ik ga gewoon schilderen waar ik blij van word.

Wát een goed idee.

En ondertussen luister ik naar Pinguin Radio. Lekker.

XXmiek!

Vandaag neusde ik eerst wat rond in de bouwmarkt. Ik had eigenlijk al zo lang zin om op paneeltjes te schilderen. Op MDF van een behoorlijke dikte, zijkanten mee schilderen… Nu mag het gebeuren. Kiek ze dan ze liggen, ín de hut, want het begon uiteraard te spetteren toen ik aan het gronden was. Door een bouwmarkt-meneer mooi op maat gezaagd, door mij voorbehandeld, gegrond.
En ik heb nieuwe verf. Frisse kleurtjes. Nieuwe basiskleuren. Ah, wat heerlijk. Voorpret! Hoewel ik weinig geduld heb voor die voor-werk-dingen. Schuren, gronden… Bwuh. Kost me moeite om dit rustig te doen. Ik wil het eigenlijk al klaar hebben hè. Een stap verder zijn. Maar deze stap is ook belangrijk.
En nu is dat gedoe allemaal geweest.
En dan is het tijd om aardappels schillen.

Oh en nee, ik weet nog niet wat het gaat worden. En dat is nu juist wat zo fijn is. Haha. Ze zijn 15x15cm, en 20x30cm.
Wordt vervolgd…

XX!♥

“Hé! Kijk! De koningin!”

“Met een heel dun nekje…”

Peter had gisteren een afspraak in Deventer die hij eigenlijk gewoon door wilde laten gaan, ondanks zijn vakantie. We bedachten dat we het zouden combineren; ik liet mij met de kinderen afzetten bij het Bergkwartier en besteedde de middag in de binnenstad. Peter zou zich na afloop van de vergadering bij ons voegen en als afsluiter zouden we gaan eten bij El Popo. Fijn vooruitzicht!
Eerst maar naar de Brink. Lekker doelloos slenteren en zijn. Met in gedachten de Hoge Ramen stuurde ik ons richting de Spijkerboorsteeg… Ik snoof Deventer op, genoot van de gebouwen, de historie en liet het door me heen golven. Zalig, die herinneringen, het Deventer/gevoel. Dan, terwijl ik bedenk of we wat zullen eten en drinken bij dat leuke zaakje, houden de kinderen stil. De deuren van een, voor mij nieuwe galerie: Mahof en Silverder zijn geopend en binnen zien we een kunstenaar aan het werk.

Elske en Bente kijken toe, kunstenaar Mahof werkt met acryl en goudpoeder

Galerie Mahof en Silverden

Kijken.…

“Ik ben Ik en Ik ben Eeuwig” weet Timme ons in de auto nog te vertellen over de betekenis van hun tijdelijke tattoo.

Het is lastig omschrijven wat er gebeurde, daar binnen bij Mahof en Silverder. Schilderijen opgebouwd uit mineralen, symboliek, bijzondere geschriften. Bomen. Alles kwam rechtstreeks binnen. Niet alleen bij mij. Elske zat een tijdlang roerloos tegenover Mahof. Timme was onder de indruk van het kunstwerk op de vloer en mocht even midden in staan, op de sleutel. Hij vroeg Mahof de hemd van zijn lijf: “Is het moeilijk? Vond je het eerst moeilijk?” Mahof antwoordde geduldig en legde uit: hij schildert muziek. Een muziekstuk op herhaling zetten en schilderen wat je ziet… En verhip.
Ik deed dat ook. Muziek aan en schilderen. De beelden stromen dan vanzelf. Wat heb ik lang niet geschilderd… En ik hield me bezig met dezelfde thema’s. Ik houd me nog steeds bezig met dezelfde thema’s, maar vertaal het niet in beelden.
Ik werd me daar bewust van. Dat ik dat overvolle hoofd moet ontluchten.
Want wat heb ik er veel ingestopt de laatste jaren. Ik heb onwijs veel gelezen, gezocht. En ook behoorlijk veel gevonden.En daar, in die galerie voelde ik hoe graag ik wil schilderen. Want die kleuren, mán.

Mooi, hoe je geraakt kan worden, tot in je tenen.

En herinnerd. 

Het mooiste schilderij in de galerie, aldus Bente

Het voelde… Als een soort wakker worden. Even ondergedompeld worden in de Bron. Daar, in die stad waar ik zo van hou, op de dag dat ik me zo verheugd had, daar werd ik bijzonder geraakt. En niet alleen ik! Ook de kinderen. Bovenstaande schilderij is van Sil. Thema’s in haar schilderijen zijn ook zo herkenbaar…
De rest van de middag dwaalden we verder, door winkeltjes, door straten, hadden spontane gesprekken met mensen op straat want Elske riep blij en vanuit het niets: “Hallo mensen!“
Ik kocht nieuw tafelzeil, verwende de kinderen met gekke vingerpopjes en opwindbeestjes
en ze zochten boekjes uit (die weer goed van pas kwamen op de terugweg, in de auto).
Peters afspraak liep behoorlijk uit maar we haalden nog even samen ons hart op bij ZininKunst en Dille&Kamille. En toen was de koek wel op.
We hadden ons al tijden verheugd op de afsluiter:

Tapas eten bij El Popo!

Genieten van je ijsje..

High Five!

:-<o

Wát een dag. We reden nog even langs Bente’s geboortehuis en dat was een vreemde ervaring. Hoewel herkenbaar, wordt de hele wijk onder handen genomen. Er lag vuil uitgewaaid over straat, afkomstig uit een opengebarsten plastic-afval-zak. Alle gordijnen voor de ramen gesloten. Heel veel fietsen voor de deur.
Dat was, zeg maar, behoorlijk ontnuchterend.
Maar ook helemaal oké.
Want Toen was het Goed.
En Nu is ook Goed.

Bomen. Bos. Wat word ik daar blij van. Zéker in deze tijd. De natuur wordt weer wakker. Er ploppen groene blaadjes aan de bomen en ach, het regent al weer bloesems.…

Afgelopen week waren we in Drenthe. Met schoonzus, zwager en nichtje. Za-lig. Want: gezellig, samenzijn, spelende kinderen, lachen, bijkletsen en rust, hoewel we allemaal doodmoe waren vandaag, want gezelligheid is ook bèst vermoeiend. Maar het was goed.
Ik fikste onderwijl ook nog wat afspraken met De Rug Experts. Mijn rug expert heet Marian en ze heeft me vandaag flink aan het werk gezet. Gek, hoe je opeens kan beseffen dat je eigenlijk al wel héél erg lang al rugklachten hebt..?
Vandaag was ik de rest van de dag lamlendig.
Mijn lichaam is misschien wat van slag. Er wordt nu gemorreld aan een systeem. Dat… werkte. Maar het haperde nogal, dus het gaat op de schop. Best lastig, veranderen…
Hoe dan ook: ik was gewoon wat sjachrijnig.
Vanmorgen fietste ik in alle vroegte in de zonneschijn en hoorde vogeltjes en voelde me vakantie– achtig.
Maar éénmaal thuis was het koud, verdween de zon, was ik moe. En sjachrijnig.
Tsja. Kan je soms zo hebben hè?

Maar hé! En nu komen de blessings:
We hebben nóg een week samen! Vakantie.
En we gaan leuke dingen doen. Met ons vijfjes! Compleet, dus.
En er komen nog genoeg zonnige dagen met-zonder-jas want de lente is nog maar net begonnen joh.
En vanavond hadden we een fijne bank-hang avond.
Met straciatella ijs tussen bastogne koekjes als een ijs– sandwicht. OH! Ja. Donders lekker. En, ik knuffelde nogal met Morf, die nogal van slag was na onze week afwezigheid. Hij wordt oud. Opa kat is al een jaar of 14. Bejaarde lieverd.
En lieve vriendin Yvonne bracht vandaag het boek van Brené Brown. De kracht van kwetsbaarheid.
Haar TED filmpje werd al miljoenen keren bekeken. En terecht. Ik deelde het al een aantal keren. Nu weer, want iedereen mag dit zien. Inspirerend.

Dus.
Kwetsbaarheid hè.
Ja. Dat is best een dingetje.
Eerst maar eens werken aan dat systeem. Stevig worden. Wortelen. Mijn lichaam aan het werk zetten en mijn geest leeg schrijven en leeg tekenen.
Vakantie is goed. Even niet hoeven hollen, zelf kunnen bepalen welk ritme je pakt: slapen, of juist nachtbraken, lummelen, slenteren, wandelen, spelen. Spelen! Vooral spelen.
En samen zijn. ‘t Is vooral het missen van die klok waar ik zo van hou. Doet me goed.

Welterusten! Ik ga naar bed. Lekker laat. En dan ga ik eerst nog lezen. Ik zal u laten weten hoe het boek is.

Fijne vakantie! XXmiek

XX♥