“Hé! Kijk! De koningin!”
“Met een heel dun nekje…”
Peter had gisteren een afspraak in Deventer die hij eigenlijk gewoon door wilde laten gaan, ondanks zijn vakantie. We bedachten dat we het zouden combineren; ik liet mij met de kinderen afzetten bij het Bergkwartier en besteedde de middag in de binnenstad. Peter zou zich na afloop van de vergadering bij ons voegen en als afsluiter zouden we gaan eten bij El Popo. Fijn vooruitzicht!
Eerst maar naar de Brink. Lekker doelloos slenteren en zijn. Met in gedachten de Hoge Ramen stuurde ik ons richting de Spijkerboorsteeg… Ik snoof Deventer op, genoot van de gebouwen, de historie en liet het door me heen golven. Zalig, die herinneringen, het Deventer/gevoel. Dan, terwijl ik bedenk of we wat zullen eten en drinken bij dat leuke zaakje, houden de kinderen stil. De deuren van een, voor mij nieuwe galerie: Mahof en Silverder zijn geopend en binnen zien we een kunstenaar aan het werk.
Elske en Bente kijken toe, kunstenaar Mahof werkt met acryl en goudpoeder
Galerie Mahof en Silverden
Kijken.…
“Ik ben Ik en Ik ben Eeuwig” weet Timme ons in de auto nog te vertellen over de betekenis van hun tijdelijke tattoo.
Het is lastig omschrijven wat er gebeurde, daar binnen bij Mahof en Silverder. Schilderijen opgebouwd uit mineralen, symboliek, bijzondere geschriften. Bomen. Alles kwam rechtstreeks binnen. Niet alleen bij mij. Elske zat een tijdlang roerloos tegenover Mahof. Timme was onder de indruk van het kunstwerk op de vloer en mocht even midden in staan, op de sleutel. Hij vroeg Mahof de hemd van zijn lijf: “Is het moeilijk? Vond je het eerst moeilijk?” Mahof antwoordde geduldig en legde uit: hij schildert muziek. Een muziekstuk op herhaling zetten en schilderen wat je ziet… En verhip.
Ik deed dat ook. Muziek aan en schilderen. De beelden stromen dan vanzelf. Wat heb ik lang niet geschilderd… En ik hield me bezig met dezelfde thema’s. Ik houd me nog steeds bezig met dezelfde thema’s, maar vertaal het niet in beelden.
Ik werd me daar bewust van. Dat ik dat overvolle hoofd moet ontluchten.
Want wat heb ik er veel ingestopt de laatste jaren. Ik heb onwijs veel gelezen, gezocht. En ook behoorlijk veel gevonden.En daar, in die galerie voelde ik hoe graag ik wil schilderen. Want die kleuren, mán.
Mooi, hoe je geraakt kan worden, tot in je tenen.
En herinnerd. 
- Het mooiste schilderij in de galerie, aldus Bente
Het voelde… Als een soort wakker worden. Even ondergedompeld worden in de Bron. Daar, in die stad waar ik zo van hou, op de dag dat ik me zo verheugd had, daar werd ik bijzonder geraakt. En niet alleen ik! Ook de kinderen. Bovenstaande schilderij is van Sil. Thema’s in haar schilderijen zijn ook zo herkenbaar…
De rest van de middag dwaalden we verder, door winkeltjes, door straten, hadden spontane gesprekken met mensen op straat want Elske riep blij en vanuit het niets: “Hallo mensen!“
Ik kocht nieuw tafelzeil, verwende de kinderen met gekke vingerpopjes en opwindbeestjes
en ze zochten boekjes uit (die weer goed van pas kwamen op de terugweg, in de auto).
Peters afspraak liep behoorlijk uit maar we haalden nog even samen ons hart op bij ZininKunst en Dille&Kamille. En toen was de koek wel op.
We hadden ons al tijden verheugd op de afsluiter:
Tapas eten bij El Popo!
Genieten van je ijsje..
High Five!
:-<o
Wát een dag. We reden nog even langs Bente’s geboortehuis en dat was een vreemde ervaring. Hoewel herkenbaar, wordt de hele wijk onder handen genomen. Er lag vuil uitgewaaid over straat, afkomstig uit een opengebarsten plastic-afval-zak. Alle gordijnen voor de ramen gesloten. Heel veel fietsen voor de deur.
Dat was, zeg maar, behoorlijk ontnuchterend.
Maar ook helemaal oké.
Want Toen was het Goed.
En Nu is ook Goed.
