Bomen. Bos. Wat word ik daar blij van. Zéker in deze tijd. De natuur wordt weer wakker. Er plop­pen groene blaad­jes aan de bomen en ach, het regent al weer bloesems.…

Afgelopen week waren we in Dren­the. Met schoonzus, zwa­ger en nichtje. Za-lig. Want: gezel­lig, samen­z­ijn, spe­lende kinderen, lachen, bijk­let­sen en rust, hoewel we alle­maal doo­d­moe waren van­daag, want gezel­ligheid is ook bèst ver­moeiend. Maar het was goed.
Ik fik­ste onder­wijl ook nog wat afspraken met De Rug Experts. Mijn rug expert heet Mar­ian en ze heeft me van­daag flink aan het werk gezet. Gek, hoe je opeens kan besef­fen dat je eigen­lijk al wel héél erg lang al rugk­lachten hebt..?
Van­daag was ik de rest van de dag lam­lendig.
Mijn lichaam is miss­chien wat van slag. Er wordt nu gemor­reld aan een sys­teem. Dat… werkte. Maar het haperde nogal, dus het gaat op de schop. Best lastig, veran­deren…
Hoe dan ook: ik was gewoon wat sjachri­jnig.
Van­mor­gen fiet­ste ik in alle vroegte in de zon­neschijn en hoorde vogelt­jes en voelde me vakantie– achtig.
Maar één­maal thuis was het koud, verd­ween de zon, was ik moe. En sjachri­jnig.
Tsja. Kan je soms zo hebben hè?

Maar hé! En nu komen de bless­ings:
We hebben nóg een week samen! Vakantie.
En we gaan leuke din­gen doen. Met ons vijf­jes! Com­pleet, dus.
En er komen nog genoeg zon­nige dagen met-zonder-jas want de lente is nog maar net begonnen joh.
En vanavond had­den we een fijne bank-hang avond.
Met stra­ciatella ijs tussen bas­togne koek­jes als een ijs– sand­wicht. OH! Ja. Don­ders lekker. En, ik knuffelde nogal met Morf, die nogal van slag was na onze week afwezigheid. Hij wordt oud. Opa kat is al een jaar of 14. Bejaarde lieverd.
En lieve vriendin Yvonne bracht van­daag het boek van Brené Brown. De kracht van kwets­baarheid.
Haar TED film­pje werd al miljoe­nen keren bekeken. En terecht. Ik deelde het al een aan­tal keren. Nu weer, want iedereen mag dit zien. Inspirerend.

Dus.
Kwets­baarheid hè.
Ja. Dat is best een dingetje.
Eerst maar eens werken aan dat sys­teem. Ste­vig wor­den. Worte­len. Mijn lichaam aan het werk zetten en mijn geest leeg schri­jven en leeg teke­nen.
Vakantie is goed. Even niet hoeven hollen, zelf kun­nen bepalen welk ritme je pakt: slapen, of juist nacht­braken, lum­me­len, slen­teren, wan­de­len, spe­len. Spe­len! Vooral spe­len.
En samen zijn. ‘t Is vooral het mis­sen van die klok waar ik zo van hou. Doet me goed.

Wel­terusten! Ik ga naar bed. Lekker laat. En dan ga ik eerst nog lezen. Ik zal u laten weten hoe het boek is.

Fijne vakantie! XXmiek