Uit het boekje

eindeloos bewustzijn

getekend door Elske

getek­end door Elske

Prinses en Banaan

Prinses en Banaan

wolkje regent hartjesTsja.
Wat kan ik zeggen?
Ik moet nu weer even plat, dan kan ik straks Timme ophalen.
Zo moet ik de hele dag goed oplet­ten dat ik de beweg­in­gen afwis­sel want mijn rug, mijn lijf is not amused.
Lastig.
Maar het werkt, het gaat steeds beter!

Dus.
Zondag 20 graden! JAAA! Kom maar door zon.

XX

 

We hebben weer een mijlpaalmomentje!

Hoe laat ging die wekker ook alweer?
Timme mocht van­daag ein­delijk (om 7 uur) naar zwem­les! Peter neemt deze eervolle taak op zich. Dus nu fiets ik op dins­dag met de kinderen naar het zwem­bad zodat Bente les kan kri­j­gen voor C (Ik citeer: “Ik kan al verder dan het gat! Mákke­lijk.”, en de zoon ligt er de vol­gende dag al voor dag en dauw in het eerste badje te spet­teren. Peter heeft zijn best gedaan en het cam­er­aatje ook maar ik denk dat de laat­ste erg last had van de vroegte en de schemer en maar ach kijk toch eens wat een binkie, die vent van ons:

Een big smile. Hij vindt het heel leuk. Mooi zo! Dit is wat je de komende twee (? Ben benieuwd..) jaar gaat doen kerel. Haha.

Een enerverend dagje was het, al met al, want omdat ik vond dat ik Timme toch ten min­ste even moest uitzwaaien voor zijn eerste les, was ik rond kwart over 6 ook al op. En had daarna een pit­tig gevuld dagje. Ik haalde mijn fiets op (en kreeg daar een heel blij gezicht van):

en schar­relde daarna bij hema nog wat op tussen de uitverkoop­kleren voor de kinders, liet Elske een nacht­lam­pje van Hello Kitty uit­zoeken bij de A winkel omdat ze zo vre­selijk bang is in het donker momenteel, ‘k had ‘t vre­selijk koud op de fiets, haalde om kwart over 12 5 kinderen op van school, smeerde brood­jes voor de hele bups, enter­tainde de groep naar boven (Ver­maak je jon­gens, mama moet puin­ruimen) sopte dan de kast en deed aan her-inrichten aangezien er gis­teren een glasvezelme­neer had huis­ge­houden en ik kookte tot slot óók nog eens een zalige spaghetti met gehak­t­bal­let­jes. Klinkt behoor­lijk Super­Woman hè?
Maar nu is de koek toch wel op.
Nog even een foto van het jurkje. Lang leve MP! Maar als ik weer schoe­nen wil kopen? Doe maar in een ste­nen winkel Miek. Eerst de ver­keerde maat (maar het per­fecte model hè! Echt het per­fecte model!) Dr Martens te pakken, nu een héél goeikoop paar laarsjes maar die zit­ten dus ook werke­lijk heel goeikoop slecht. Ach. En wee. Ze zijn me nog niet gegund, de nieuwe favori­ete laarsjes. Dan nog maar een poosje op de reeds flink ver­sleten lage Docs.
Maar ‘k heb wel een leuk jurkje.

En ‘n toffe fiets.
Blije Miek.

Oh en zag u deze Pearl Jam Twenty docu van Het Uur van de Wolf al? Helpt zeer om dit te kijk-luisteren als je een flinke opruim//schoonmaakklus hebt. Echt. Het duurt alleen wel wat lang, dat schoon­maken en zo, want je gaat steeds hard meezin­gen en dan weer stil luis­teren, maar dan heb je wel een belev­ing te pakken hoor. :)

XX!

Ohja, en nu moet ik dus nog zo’n krat voorop. Heeft hema niet meer. Suf! Waar schar­rel ik nu zo’n kun­st­stof krat op? Roept!

Het spoor bijster

Ja. Ik ben het spoor een beetje bijster. Of eigen­lijk; het is wel lekker om even geen spoor te hebben. Mijn hoofd zit zo vol, het is nu kunst er af en toe iets uit te plukken en het om te zetten naar beeld en woord. En om af en toe mijn gedachten even uit te zetten.
Komt wel.
Ik ga de kinderen naar Enschede bren­gen! XX

 

Tekenen

Jee mam, dat duurt toch hard­stikke lang. Dat kan toch ook zó.” Bente probeerde me tips te geven, ik deed wel èrg lang over mijn Vos teken­ing. Ik grin­nikte. “Maar van mij mag het juist wel lang duren Bente. Dat vind ik fijn. En het wordt zo ook mooi: zie, ik bouw de teken­ing op, met heel veel lijn­t­jes, rond­jes, ster­ret­jes… Kijk maar.” Bente keek mee. Maar vond toch dat het sneller kon. Natu­urlijk heeft zij gelijk!
Maar ik heb ook gelijk.
Want een teken­ing maken, dat is even in een andere wereld stap­pen. Mijn wereld. Waar alles lekker zwart wit is. Ach vooruit, er zijn ook héél veel gri­jzen in mijn wereld. Maar dat gebrek aan kleur, dat werkt wel héél pret­tig merk ik. Voor nu. En dat het dan lekker lang duurt en zo’n teken­ing bijna als vanzelf ontstaat, dat is heel goed voor mijn kop­pie. Ik kan het iedereen aan­raden. :)
Ik maakte deze week een Wolk, inmid­dels ook al toegevoegd aan de kaarten­shop.
Toen Bente van­mid­dag thuiskwam zei ze: “Oh wauw, mama, je hebt het hele­maal van hart­jes gemaakt!” Há! Ik ben benieuwd wan­neer zij kriebe­lige, bew­erke­lijke, tij­drovende achter­grond­jes gaat maken.

En die andere dochter van mij, dat kleine ding, kondigde van­mid­dag aan dat ze wilde “vervuh”. Ik gaf haar mijn mooie pen­netje, waar ze altijd ook zo graag mee willen teke­nen, die gri­et­jes van me. Ter­wijl ik naar buiten rende om mijn zoon bij de buren van de bank te plukken ter­wijl zijn speelvriendje en Bente hem overal zochten, riep ik naar Elske: teken maar iets met mama’s pen­netje en ga daarna maar kleuren! ik ben zo terug!
3jaar4maand.

Sint, mag ik van u een boek over kindertekenin­gen? ja ik weet het, het is schan­dalig dat ik nog geen boekenkast vól heb hierover. Maar ik wil alles weten.

En dan ga ik nu nog even weer aan de maak. Voor Octavie’s Dag Dat Alles Kunst Is.
Want ik wilde eigen­lijk het Wolkje ins­turen. Maar ach, ik kan nu ook gewoon wat anders maken, en weer even verd­wi­j­nen in mijn tekenwereldje:-)

Fijne avond!

Genen

Het jongetje was ver­liefd op het meisje. Een klein meisje dat was haar zusje dat was ook ver­liefd. Het kleine meisje zei toen: “zullen we een wed­strijd doen wie het lang­ste zijn adem in kan houden?” En het meisje deed toen zijn mond dicht en ademde door zijn neus. En het jongetje en meisje deden de mond dicht en adem­den niet door de neus. Het kleine meisje zei toen: “ik heb gewon­nen en mag trouwen met hem!” Het jongetje zei: “nee, al zeg jij dat, ik trouw gewoon met jouw zus.” En toen staken ze alle­maal de tong uit.

Het meisje die zingt die kijkt naar de maan en ze vindt het leuk. Ze gaat van­nacht met het jongetje trouwen want ze is de prinses. En ze trouw­den en dansten met elkaar. Maar toen zei stief­moeder van haar: “je mag niet met hem trouwen”. Toen keek ze naar de maan en trouwde toch met hem. Maar ze moest met een heel lelijk jongetje trouwen en dat wilde ze niet. Ze trouwde toch met hem. En ze leef­den nog lang en gelukkig.

Dat is toch gaaf? Bente heeft de drang, wil ook altijd teke­nen. Ze wordt beïn­vloed door wat ik heb gemaakt– logisch, het geld ook voor mij, je word gevoed door alles om je heen, alle ervarin­gen en visuele prikkels. Bij het maken van de eerste teken­ing zag ik haar eens schuin opkijken naar een tekeningetje dat ik maakte, dat bij ons aan het bord hangt: Kusje?

Ik geniet van de ver­halen die ze er bij vertelt. En ze moesten ook op haar web­site, zei ze. Als mijn meisje zelf kan schri­jven mag ze haar eigen blog, maar voor­lopig houd ik het even op de mijne.

 
Hoe zit dat dan met broer en kleine zus?
Elske vond het ook heer­lijk om met mijn aquarelverf te exper­i­menteren. Prachtig. Ze ging even hele­maal op in de kleuren, het penseel, het water.
En door­dat hij zijn zussen zag werken met dat mooie, dikke papier en verf kreeg Timme ook zin. Dus ook hij een vel, en een penseel.
En net als Elske ging hij ook even hele­maal op in het mate­ri­aal. Pakte de kleuren die voor han­den waren (door Elske daar­voor al gekozen). Kort maar, maar hij was er ook heel even.
Vol­gens mij heeft Elske het, net als Bente. En héél af en toe laat Timme zich er in zuigen maar hij is niet zo in geïn­ter­esseerd als de mei­den, gri­jpt niet als vanzelf een pot­lood en een vel papier. Hoeft ook niet, dat mag hij gelukkig hele­maal zelf weten. Maar ik koester die momenten, dat we met z’n allen aan de tafel zit­ten, te maken.

♥