Hé Miek, maak je ook keyko­or­den? Nou. Dat gaan we dan maar gewoon proberen? En zo maakte ik deze in opdracht. En overtrof mijzelf (want ik kan recht naaien! Woe­hoe!). En dus maakte ik er ook één voor mijzelf, met een zelfge­frum­meld bandje.
Ik heb al een aan­tal hang­ers klaar liggen, hart­jes en X-en, nog wat band­jes maken en foto’s en dan komt er een zwikkie in de web­winkel. Morgenocht­end heb ik weer wat exclusieve tijd voor moi (focussen Miek, focussen!) dus dan hoop ik zon­nige fotos te kun­nen maken!

En ja, dat was leuk. Blij dat ik weer met de naaimasjien kan spe­len. “Mama, je hebt nooit iets voor mij gemaakt!” klaagde toen de zoon. Oké, zeg het maar, wat wil je? (Ik ben zeer gevoelig voor dit soort aan­klachten, ook al was deze geheel onterecht) Zullen we een kussen­tje maken? Jawel, een race auto dan graag. Een race auto? Maar Timme, dat kan ik, vrouw­mens toch niet zomaar maken, ik weet niet uit mijn hoofd hoe die er uit zien. Teken jij er één voor mij? Dan maak ik dat na.
Timme sloeg driftig aan het teke­nen. Met blauwe stift op A4 papier toverde hij zowaar een prachtig race mon­ster tevoorschijn. Inclusief ‘dingetje voor de wind om ‘m sneller te laten gaan’. Bij­zon­der, hij tekent niet zoveel, maar dit was wat mij betreft een prachtige voltr­e­f­fer! En ik besloot: deze ga ik hele­maal overne­men. Ik liet Timme een kleur vilt kiezen, legde de teken­ing bovenop het vilt en stikte over de lij­nen; eigen­lijk gewoon overtrekken dus, met de naaimasjien. Daarna plukte ik voorzichtig het papier weer los (je ziet op de foto nog wat stuk­jes zit­ten). Een lekker blauw bad­stofje op de achterkant, een ‘labeltje’ van een leuk bandje en vullen: voilà, een heel eigen kussen! Ik vind ‘m te gek.

“Mama, de stip­jes moeten ook hoor!” )

♥ ♥ ♥