Het leek mij toe, dat ze het zo koud had. Dus ik broedde al even op welke mate­ri­aalt­jes en de uitvo­er­ing en hat­se­flat­ste van­daag een mooi kleedje voor mijn lieve Giootje. Echt.
Zo mooi.
Die kleurt­jes.
Dat knoopje.

♥

Zo zie je, er komt altijd een moment en dan blijkt mijn (kringloop) verza­mel­woede niet voor niets. Ik ben geweldig.

En ter­wijl ik vanocht­end ent­hou­si­ast al mijn naaipro­jec­t­jes afrond, kwebbelt en schar­relt Elske tevre­den rond. Ze keu­velt wat en plots besef ik wat ze zegt en doet. Ze smeert een cracker. In de woonkamer. Op een stoel. En ze loopt er met de hagel­slag naar toe. Poe­hee, ben ik me daar net op tijd! (Voor de goede orde: ze gebruikte een kin­der­mesje. Keurig van het aan­recht gepakt. Ahem…)
Elske springt grote ontwik­kel­ingsspron­gen en ik hobbel er wat ver­bouw­ereerd achter­aan af en toe. En leuk dat ze dat vind joh:)